Tech

Utopia 2: drama rond de visvijver

Iemand tipte me: kijk naar Utopia 2 voor het te laat is. Van de eerste reeks weten we wat er gebeurt als je een groep Nederlanders afsluit van de buitenwereld om een heilstaat te ontwikkelen. Ze vinden het kapitalisme uit, stichten een behoorlijk draaiend bedrijf, vormen een zee van gekibbel en moeten uiteindelijk wijken voor een busbaan.

Vorige week begon men dus opnieuw, nu op een bosachtig terrein met een modderig meertje. Maandag zag ik daar meteen al een naaktdoucher: een van de deelnemers, die alvast leek te solliciteren voor een volgende realityshow.

Dat was een kleinigheid vergeleken met het schitterende drama in twee bedrijven dat de kijkers maandag en dinsdag cadeau kregen. Hoofdpersoon was Silvio, een opgeruimde man van 25 die zich vrolijk meldde als nieuwe bewoner. Hij had het hek nog niet achter zich gesloten, of hij begon zijn plannen te spuien. Hadden ze gezien hoeveel vis er in dat meertje zat? Wisten ze hoe hij dat vroeger deed als hij met zijn vader kampeerde? Hengel maken en eten maar!

Ho ho, zo doen wij dat niet in de heilstaat! Hij had buiten Adriaan gerekend, de veganist onder de Utopia-pioniers. Het leverde vlijmscherpe discussies op. Die vis zit vol eiwit, zei Silvio. Bonen zitten ook vol eiwitten, riposteerde Adriaan. „Groente zit ook vol eiwitten! Rijst zit vol eiwitten!”

Silvio begreep er niets van. Gevraagd of het niet zielig was voor de vis, antwoordde hij met een prachtig aforisme: „Die vis heeft geneens een leven. Die zwemt de hele tijd in vies water!”

Ondanks de kritiek stond Silvio even later met een geïmproviseerde hengel bij het meertje. De camera zoomde in op een flinke vis. Maar het beest – ik vermoed dat het op afstand door John de Mol werd bestuurd – beet niet. Het werd steeds warmer. Sip trok Silvio zich terug.