Politiek

Sonde

Ik zie hem direct op zijn vaste plek in de linkerhoek van de wachtkamer, ontspannen keuvelend met zijn vrouw. Als er iemand met recht een klotejaar heeft gehad, dan is het B. wel. Hij kwam vorig jaar op consult met pijn in zijn benen. Met name als hij golf speelde of wandelde moest hij elke 300 meter stil staan vanwege de pijn, vertelde hij.

Etalagebenen, concludeerde ik: dichtgeslibte aderen die zuurstoftekort veroorzaken als je een stuk loopt. Sta je stil, dan stroomt er weer net genoeg bloed en houdt de pijn op. Ik verwees hem naar de vaatchirurg, die vond dat zijn vaten prima waren en een MRI van zijn hele wervelkolom liet maken. Daarop werd onverwacht een forse vernauwing in zijn nek zichtbaar en daar werd – hoewel zijn klachten er niet door veroorzaakt werden – het hele team van neurochirurgen dolenthousiast van. Er moest onmiddellijk geopereerd worden, om problemen in de toekomst te voorkomen. Helaas kreeg B. tijdens die operatie net die extreem zeldzame complicatie: een beschadiging van zijn slokdarm, waardoor hij nu niet goed meer kan slikken.

Geen nood: gelukkig heeft de medische wetenschap daar de PEG-sonde voor: een slangetje dat via zijn buik op zijn maag aansluit en waardoor hij zichzelf vloeibaar voedsel kan toedienen. Dat moet wel zo’n vijf keer per dag om op gewicht te blijven en duurt ongeveer een uur per keer. Dus aan veel golfen of wandelen komt hij niet meer toe. En daarnaast, zo vertelt hij me vandaag, is de pijn in zijn benen er nog steeds. Verbaasd vraag ik wat de neurochirurg daarvan dacht. „Geen idee”, antwoordt B. „Hij had het met name over mijn nek. Over de pijn in mijn benen hebben we het eigenlijk niet meer gehad.”

Onder de tafel knijp ik mijn tenen samen. Ik kan er niet om heen. Ik móét het hem nu vertellen: „Waar ik u vandaag eigenlijk voor heb gevraagd langs te komen”, zeg ik dan. „Die moedervlek die ik vorige week heb weggehaald, blijkt een melanoom te zijn.”

Zijn vrouw vuurt meteen een spervuur van vragen op me af. Ze wil alle details weten over het vervolgtraject: opnieuw snijden met een ruimere marge, lymfeklieren verwijderen om te controleren of er uitzaaiingen zijn. Haar man zegt weinig.

Ik betrek hem bij het gesprek, zoek naar de juiste woorden, maar vindt ze niet. „Het spijt me zo, dat dit nu juist ú weer moet overkomen”, hakkel ik. „U bent…” „A shit-magnet!”, zegt hij resoluut. Als ik hem niet-begrijpend aankijk, legt hij uit: „Mijn moeder noemde me al zo toen ik klein was, omdat ik altijd ellende aantrok: botten breken, longontstekingen…” Dan draait hij zich om naar zijn vrouw en grijnst. „Maar ik weet wel wat ik vanavond doe: eens kijken of het lukt om een groot glas whisky door die PEG-sonde te gieten.”